• Mijn ouders gaan scheiden. Wat nu?
• Al mijn vrienden mogen uit, ik niet. Wat kan ik daaraan doen?
• Een vriendin steelt uit winkels. Maar ik kan haar toch niet zomaar verklikken?
• Wat mij betreft mag mijn zakgeld wel omhoog. Wat als mijn moeder hier anders over denkt?
  
  

  ---

'Rechten en plichten', dat klinkt als iets gewichtigs waar je nooit mee te maken hebt. Integendeel! Of het nou gaat over iets groots (mijn nichtje wordt thuis mishandeld, hoe kan dat aangepakt worden?) of over iets kleiners (heb ik het recht om mee te praten op school?), Rechten & Plichten kom je overal tegen. Op deze pagina bijvoorbeeld! Op XSHERO heb je bovendien het recht op vragenstellen: ASKHERO, als je iets wilt weten!

Dodenherdenking Fusilladeplaats Vught

Twee weken geleden alweer was het 4 mei: Nationale Dodenherdenking. Redactielid Janneke zat dit jaar niet zoals altijd voor de tv naar De Dam te kijken - terwijl daar paniek uitbrak, herdacht zij de doden in Vught. Door Janneke Swanenberg.


4 mei 2010.
Op dodenherdenking ben je om 20:00 twee minuten stil. Om na te denken over alle oorlogsslachtoffers van de afgelopen jaren. Meestal zit je voor de televisie, kijk je naar de ceremonie op De Dam en luister je naar de mensen die een woordje spreken. Ik normaal ook: maar dit jaar ben ik naar de herdenking op de Fusilladeplaats in Vught geweest.

De mensen om je heen kijken naar de neuzen van hun schoenen terwijl de vlaggenzwaaiers hun vlaggen over hun hoofden tillen. Honderden namen staan voor je neus gegrift in stenen, kransen liggen op de grond te wachten tot iemand ze op de standaarden zet. Mensen van de scouting kijken elkaar benauwd aan om niet in de lach te schieten: ze zullen die kransen toch aan moeten geven. Mensen zitten met dekens om hun middel omdat het anders te koud is. Kleine kinderen kijken op de schouders van hun ouders naar de menigte. Baby's huilen, kleuters rennen rond en de ouders proberen ze stil te krijgen. Zoveel mensen die stil willen staan bij wat er gebeurd is. Mensen houden minuten stilte: meer dan de 2 minuten op tv. Mensen bekijken de mannen in pakken die voorzichtig de kransen neerleggen, kijken vol respect. Mensen denken na over al de namen die voor hun neus staan. Mensen kennen het gevoel niet, maar zijn bij elkaar gekomen om te zorgen dat ze het wel kunnen voelen. Mensen willen de herinnering in ere houden: de mensen niet vergeten. Zal 2 minuten dan genoeg zijn? Een stille tocht? Elk jaar twee minuten: heel Nederland staat stil. Bij de tweede wereldoorlog, een tijd die we nooit meer terug kunnen draaien.

Twee minuten stilte: om na te denken over wat je morgen aandoet, om je kat te aaien, je lach in te houden met je vriendinnen, om om je heen te kijken. Twee minuten stilte om te denken aan alle mensen die gezorgd hebben voor onze vrijheid: alle oorlogsslachtoffers van de afgelopen jaren. Twee minuten om te laten zien dat je respect voor deze mensen hebt. Om te laten zien dat jij hen nooit zal vergeten.