De meeste musicals zijn al in première gegaan en V&V Theaterproducties komt dit jaar met de swingende musical ‘Daddy Cool’. Een musical met de muziek van Boney M en Frank Farian.

‘Daddy Cool’ is geen standaard musical, neem het begrip ‘musical’, een vleugje ‘So You Think You Can Dance’ en wat Surinaamse humor en je hebt ‘Daddy Cool’. Het is op het eerste gezicht een hele goede formule en op veel gebieden is dat ook zeker zo!
Het verhaal van ‘Daddy Cool’ gaat over de jonge Surinaamse jongen ‘Sunny’. Hij is toen hij 10 jaar was met zijn moeder naar Nederland verhuist vanuit Suriname. Op zijn eerste dag in ons koude kikkerlandje komt hij een meisje tegen, Roos. Wat hij alleen nog niet weet is dat Roos later een grotere rol gaat spelen in zijn leven en dat zij zelf meer weet over zijn overleden vader.
Ik heb echt genoten van de musical, als moet ik zeggen dat ik toch meer fan ben van het ‘voorgekauwde’ musical type, maar het is hierbij ook goed om, vooral bij het decor, de verbeelding te laten spreken. Het decor bestaat namelijk uit een groot projectie scherm. Er worden heel veel speciale effecten gebruikt, zo wordt er een grafitti muur geprojecteerd en zie je een 3 meter lange Kim-Lian dansen. En dat kan ze goed, dansen, wat heeft Kim zich weer eens bewezen, de rol van de volwassen Roos past heel erg goed bij haar, vooral de liedjes die ze moet zingen. Ook Ruben Heerenveen heeft zich goed bewezen als musicalacteur! Voor mij was de echte klapper, Jetti Mathurin. Haar Surinaamse oneliners hebben de nodige tranen over mijn wangen laten rollen. ‘Je kunt je oma verstoppen, maar als ze hoest, gaat iedereen haar vinden’ of ‘Spreek de waarheid, of hou je mond!’ zijn zulke oneliners en ik heb er heerlijk om gelachen.
Het allerbelangrijkste onderdeel van de musical is de dans. De dans is werkelijk waar geweldig! En aangezien Nederland nu in de ban is van dansprogramma’s op tv, past dit ook helemaal in deze tijd. Ook de zang was heel erg goed en vooral heel erg energiek. Het spel was ietsjes minder, maar dat komt waarschijnlijk omdat de musical pas net op de planken staat. Ook moet ikz eggen dat het verhaal soms hier en daar een beetje afgeraffeld was en er kleine foutjes in zaten, maar als je die kleine minpuntjes weglaat staat er een fantastische spectaculaire show die je, mede door de dans, weer kennis laat maken met nieuwe aspecten en een andere kant van het genre ‘musical’.
Dus of je nu wel of niet van dansen houdt, of van Surinaamse, Antiliaans (zoals ik) of wat voor afkomst dan ook bent, of juist van klassieke musical houdt, ‘Daddy Cool’ is de moeite waard om te gaan bekijken, om weer andere dingen van het vak te waarderen, om te zien wat voor talent wij hier in Nederland hebben, maar vooral om te genieten van die goede energieke muziek van Boney M.
‘Daddy Cool’ draait donderdag 27 t/m zaterdag 29 oktober in Theater aan de Parade
De Boulevard is weer voorbij. De keuze om allerlei vormen van theater, dans, muziek, cabaret te bekijken, kan volgend jaar weer rond deze tijd van het jaar.
Maar waar ga je dan voor?
Alleen lekker drankjes doen op één van de terrasjes of staand met vrienden of bekenden bij de jupilerbar, naast bijvoorbeeld de DONG ENERGY tent? Of veilig naar een voorstelling gaan met veel naamsbekendheid en waar je zeker bent van kwaliteit? Zoals Rob en Emiel, Piepschuim of Jelle van Amersfoort, om zomaar een paar mensen te noemen. Je kunt natuurlijk ook kiezen voor de uitdaging, waarvan je het risico neemt om ontzettend aangenaam verrast te worden of te concluderen dat dit niets voor jou en je vrienden was. Waar durf en wil je jouw geld aan uit te geven. Dat blijft continu de vraag waar iedereen mee speelt en wel of niet aan toegeeft.
Ik heb gekozen voor Rob en Emiel- Au revoir Boulevard, lekker lachen en je laten verbazen en afvragen, hoe doen ze dat nou? Dit was mijn veilige keuze, net als de keuze om naar de geweldige muziek en dansvoorstelling Play van Eastman, waar met van alles werd gespeeld, muziek, ritmes, elkaar, bewegingen, poppen, maskers, schaak en nog veel meer. Van het hele festival mijn topper.
En mijn uitdaging: Het syndroom van Zeben. Een voorstelling gespeeld door Kim van Zeben, dat sterk is in het neerzetten van typetjes en dat liefst in een sneltreinvaart achter elkaar, verpakt in een autobiografisch verhaal. Leuk, af en toe, soms gaat het te snel of snap ik de grappen niet.
De voorstelling speelde zich af in de foyer van De Muzerije. Ze hebben de bar, de eerste en tweede verdieping nodig als decor. Het gaat om een klein hecht vriendenclubje, van drie mannen en een vrouw, die het liefst alles bij het oude houden. Behalve Jon, door het doen van een mededeling blijven dingen niet meer zoals ze zijn. Het begint met een scene waarin de vrouw Louise komt binnen en schenkt een wijntje in, voor haar en haar minnaar. Maar hij, Jon, heeft een mededeling. Het komt er uiteindelijk op neer dat hij met het idee loopt om weg te gaan om zichzelf terug te vinden. Natuurlijk wil Louise dat niet, zij is aan hem gaan hechten. Ze heeft ook een man, dus ze kan ook niet mee. Beetje bij beetje komt er van alles aan het licht.
De spanning is te snijden, want de spelers vertellen dit verhaal door achter elkaar aan te lopen. Door continu te controleren of het klopt wat ze gehoord hebben, maar zelden aan de persoon rechtstreeks. Er zijn geen groepsgesprekken, alleen dialogen.
Jon loopt met het idee, hij weet het verder ook niet, wanneer hij wil vertrekken en waarheen en hoe lang. Maar door het heen en weer gevraag, gaat hij maar meteen. Hij heeft inmiddels al de autosleutels van John meegekregen en geld voor een hotelletje. Johan vertrekt ook, zonder Louise. Hij is er door John achtergekomen dat Louise een minnaar heeft. Louise blijft alleen achter, John vertrekt ook hij moet vroeg op morgen.
Een leuke voorstelling, alleen beetje nadeel dat het door oudere mensen wordt gespeeld. Dan voel ik mij alsof ik niet in het publiek thuis hoor.Na afloop nog even lekker rondhangen en drankjes drinken met bekenden op het festivalplein en dan voldaan naar huis. Ik heb genoeg gezien, gehoord en over nagedacht. Het is mooi geweest. Volgend jaar weer? Cheers!

JBC heeft al die Jazz!
We weten het eigenlijk allemaal al, maar dit jaar werd het weer eens bevestigd. Het Jeroen Bosch College zet ieder jaar weer de beste ‘school’ musical van ’s-Hertogenbosch neer! Waarom die aanhalingstekens? Nou, eigenlijk is het geen schoolmusical meer, je kunt het eigenlijk gewoon een musical noemen. Ze speelde de musical ‘Chicago’ een super verhaal en supergoed uitgevoerd.- Improvisatiecabaret Op Sterk Water
- Acteer de sterren van de hemel
- La Cage aux Folles = Geweldig!
- Voorondes Kunstbende
Pagina 1 van 9
< Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Volgende >
