Sonny Boy - the movie
Sonny Boy wordt nu al de oorlogsfilm van 2011 genoemd. En dat terwijl de film nog niet eens af is. De draaidagen zitten er bijna op, maar het duurt nog even voor de film in de bioscoop te zien is. Redactieleden Carmen en Maaike waren aanwezig tijdens een van deze laatste draaidagen en liepen een dagje mee als figurant.

Sonny Boy?
De film Sonny Boy wordt geregisseerd door Maria Peters. Eerdere films van haar zijn: Kruimeltje, Pietje Bell en Afblijven. Het is de verfilming van het gelijknamige boek, dat geschreven is door Annejet van der Zijl. Sonny Boy verteld het verhaal van de Nederlandse Rika (Ricky Koole) en de Surinaamse Waldemar (Sergio Hasselbaink) die elkaar ontmoeten in een traditioneel dropje in Nederland eind jaren twintig. Tegen alle regels in, gaan zij toch een relatie aan. Ondanks alle obstakels hebben ze een mooie, liefdevolle relatie. Ze krijgen een zoontje met het koosnaampje Sonny Boy en ze runnen samen een pension. Tijdens de Tweede Wereld Oorlog slaat echter het noodlot toe.

Opnames
De opnames waren vandaag in Den Haag. We werden om 07:00 verwacht dus dat betekende vroeg met de trein. Na aankomst mochten we eerst naar de kleding. De scènes die vandaag opgenomen werden, speelden zich af in de zomer van 1928. In de kleedruimte stonden rekken vol met ouderwetse kleding: jassen, jurken, sjaaltjes, nette pakken, echt alle soorten kleding. Daarnaast stonden er wel 20 bakken met schoenen in allerlei kleuren en maten. Natuurlijk werden de accessoires niet vergeten: hoedjes, handschoentjes en tassen. Ook in 1928 bestond er al zoiets als de eveloptas, maar dan wel maatje pakketpost.
Na de kleding was het wachten voor het haar. Ons haar werd mooi gevlochten en opgestoken en we zagen er echt uit als jongedames uit de jaren 20.


Foto: redactieleden Maaike en Carmen als jongedames uit de jaren 20 samen met regisseuse Maria Peters

Wachten...
Nadat we helemaal omgekleed waren was het weer wachten tot we naar de set gingen. Filmen staat ongeveer gelijk aan wachten. Niet zo gek als je bedenkt dat er soms wel 200 figuranten omgekleed en gekapt moeten worden. De set lag erg dichtbij de holding, we hoefden alleen maar de markt over te steken. Wij mochten samen met alle kinderen figureren in de ballonscene. In deze scene werden er ballonnen verkocht aan kinderen en hoofdpersoon Waldemar maakte daar foto’s van. Onze rol bestond uit langslopen en kijken naar de kinderen die een ballon kochten. 

Take 300 en zoveel
Naast de acteurs en figuranten was er ook behoorlijk wat crew aanwezig. Nauurlijk de regisseur, opnameleider, geluidsman en cameraman, maar ook iemand die de zon in de gaten hield en iemand die er toezicht op hield dat alles elke keer precies hetzelfde werd gedaan. Want een scene staat er nooit in een keer op. Nadat we een paar keer gerepeteerd hadden, begonnen de opnames. En na een take begon het ineens heel hard te regenen. Daar sta je dan, in je zomerse kleding, onder een paraplu te wachten tot je verder kan met opnemen. Gelukkig waren er wat dekens om de kinderen warm te houden. Want de kinderen hadden alleen maar een zomerjurkje of korte broek aan. Na een half uur was het gaan miezeren en konden we weer verder met de opnames. Heel gek om te spelen dat het zomer is en de zon volop schijnt, terwijl het hartstikke koud is en het elk moment weer hard kan gaan regenen. Elke keer als het even stopte met regenen werd er gefilmd, en de crew stond met paraplu’s klaar om iedereen droog te houden tussen de opnames door. Na ongeveer 20 takes stond de scene erop. Door de regen was het wat uitgelopen, maar gelukkig was er nog wat lunch over.

Scene 2
Dit keer speelden we voorbijgangers in een straat waar Waldemar en zijn halfbroer doorheen reden op een brommer. Er waren aanplakbiljetten uit de jaren 20 opgehangen en naast de voorbijgangers waren er ook een aantal straatvegers aan het werk. Alle auto’s waren weggehaald en zelfd de sigarettenpeuken op de grond werden opgeruimd. Aan niks was meer te zien dat het eigenlijk 2010 was. Deze keer bestond onze rol uit het wandelen over de stoep. De motor kwam aan het begin van de scene elke keer vlak langs ons, dus misschien zijn we straks wel in beeld te zien. De motor reed overigens niet zelf, hij werd voortgetrokken door een soort vrachtwagen waar ook de camera op stond. Nadat ook deze scene zo’n 25 keer opgenomen was, zat het filmen erop.

Leuke dag
Ondanks de regen was het een ontzettend leuke dag en een hele ervaring om te zien hoe zo’n film nou gemaakt wordt en wat er allemaal bij komt kijken. En hoeveel crew daarvoor nodig is. Terwijl wij tussendoor soms wat loom werden van het wachten, was de crew de hele dag hard aan het werk. Echt respect voor al deze mensen die dagen maken van wel 16 uur. En dan niet één dag, zoals wij, maar 5 maanden lang. 


Concentratiekamp Vught
Niet alleen in Den Haag vonden de opnames plaats. Ook in voormalig concentratiekamp Vught werd een dag gefilmd, waarbij Carmen aanwezig was. Met school ben ik al enkele keren in Vught geweest, maar het was toch wel erg apart om daar ineens in gevangeniskleding te staan. Er werd onder andere een scene gedraaid op het veld waar nu het monument voor de kindertransporten staat. In 1944, toen hoofdrolspeelster Rika daar aankwam, stonden daar elke dag honderden vrouwen op appel. Zowel Rika als Waldemar hebben 4 maanden in kamp Vught gezeten voordat ze verder werden gedeporteerd. 
Naast die scene is erg ook een scene gedraaid in de fabriekshal in het voormalige kamp. Daar werden door de gevangenen Philips producten gemaakt. Een andere scene was de scene waarbij de vrouwen en kinderen van de mannen gescheiden werden. Naast de gevangen speelden er in deze scene ook een aantal bewaak(st)ers en militairen met honden. Vooral de honden maakten dat de scene er heel ‘echt’ uitzag.  Rika heeft ook een aantal jaar in Den Bosch gewoond. In het boek staat beschreven dat ze het hier erg naar haar zin had. Of onze stad ook in de film voorkomt is nog onbekend. Daarvoor moeten we afwachten tot de film in de bioscoop draait.
De release datum staat gepland op 27 januari 2011. Natuurlijk zijn we er dan bij om er een recensie over te schrijven, en wie weet, misschien zien we onszelf als stipje op de achtergrond wel terug op het witte doek.